Quality over Quantity (QoQ) Releases Woman in Gold (2015)
Vertaling: Quichotte Controle: Scarlett
Ga wat naar links zitten, alsjeblieft.
Adèle, je bent rusteloos.
Ik maak mij te veel zorgen, dat weet je. - Waarover?
De toekomst.
Mijn zus, Luise, we hielden echt van elkaar...
maar de waarheid is dat we altijd met elkaar wedijverden.
Als het leven een race zou zijn, dan heeft ze mij tenslotte de loef afgestoken.
Maar als het een bokswedstrijd is, dan ben ik de laatste die nog steeds staat.
Hoe dan ook, we hebben samen heel wat meegemaakt en ik zal je missen.
Vaarwel, lieve zuster.
Barbara, bedankt voor je komst. Het betekent veel voor me.
Onze families kennen elkaar al heel lang.
Je zoon, de advocaat, hoe gaat het met hem? - Heeft het moeilijk, ben ik bang.
Na zijn rechtenstudie, begon hij bij een gerenommeerd kantoor...
en besloot vervolgens een eigen kantoor in Pasadena te beginnen.
Wat gebeurde er toen? - Het mislukte.
Voeg daarbij de schuld van zeven jaar studieleningen...
en het ziet er niet erg rooskleurig uit.
Het spijt me dat te horen. - Heb je een advocaat nodig?
Ik vond een paar brieven tussen de bezittingen van mijn zus.
Ik wil graag advies van iemand die ik kan vertrouwen.
Ik vraag hem je te bellen.
Ik heb echt het gevoel...
dat bij een kantoor als dit, meneer, dat ik...
klaar en bereid ben om...
Nee, het is geen goed moment, mam. Ik bel je later terug.
Ik ben Randy Schönberg, ik heb een afspraak met Bergen, Brown en Sherman.
Ik wil graag de kansen grijpen die mij hier worden geboden.
In zo'n gerenommeerd kantoor als dit, zou ik zeer gemotiveerd zijn...
om elke dag het beste van mijzelf te geven.
Bent u familie van de beroemde componist, Schönberg?
Arnold was mijn grootvader. Hij stierf voordat ik geboren werd.
Zijn muziek vereist een bepaalde vaardigheid.
Maar de beloning maakt het de inspanning waard.
Waar ik het meest naar uitkijk zijn de mogelijkheden van uw schaalgrootte...
En rechter Schönberg is je vader. - Nu met pensioen, ja, meneer.
Voortreffelijke afkomst, meneer Schönberg. - Ja, meneer.
Wat gebeurde er in Pasadena? - Ik nam een risico.
Richtte mijn eigen advocatenkantoor op, maar het was niet profijtelijk.
Voor jezelf werken is niet zoals vaak wordt beweerd.
U bent nu zover om met anderen samen te werken? - Ja, meneer.
Goed, laten we het dan maar eens proberen, meneer Schönberg.
Bedankt, mam.
Ik verwachtte je om 18:00 uur. Het is nu tien over.
Mijn excuses, mevrouw Altmann. Er was een opstopping in Wilshire.
Je ziet er moe en gespannen uit maar je bent niet onaantrekkelijk.
Je was ooit een mager jongentje. - Dank u.
Wat weet je over het terugvorderen van kunst? - Helemaal niets.
Nou, het is nooit te laat om te leren.
Waarom kom je niet binnen? Neem wat strudel. Ik heb het speciaal voor jou gemaakt.
Mijn zus is het mooie meisje links, Luise. Ik ben de slechtgehumeurde, naast haar.
Mijn ouders, Therese en Gustav.
Mijn oom Ferdinand, die een suikerfabriek had...
en zijn vrouw, tante Adèle, zij stierf veel te jong.
Kom bij me zitten, Maria.
Adèle had geen kinderen, dus leefden we allen samen als één familie.
In zekere zin had ik twee paar ouders.
Probeer minstens één keer per jaar eens te glimlachen, Maria.
Het is een goede oefening voor je gezichtsspieren.
De Bloch-Bauers.
Ik vond deze brieven tussen de bezittingen van mijn zus.
Ik heb ze voor je vertaald, op de achterkant.
1948?
Van onze familie-advocaat in Wenen, Johann Rinesch.
Het gaat allemaal over onze schilderijen die door de nazi's werden gestolen.
Ik las in The New York Times dat dingen in Oostenrijk aan het veranderen zijn.
Wat verandert er? - Ze herformuleren de wetten op de kunstteruggave.
Bekijken oude zaken opnieuw.
Mijn zus trekt uiteindelijk bij mij in.
Het enige probleem is dat ze dat heeft besloten nadat ze is gestorven.
In ieder geval zult u zo geen ruzie met haar krijgen.
Wat ik bedoel is dat u weet hoe kamergenoten zijn.
Zij hebben de neiging om te ruziën over de borden in de gootsteen en enzovoorts.
U zult geen ruzie hebben over borden, omdat zij dood is.
Het spijt me verschrikkelijk.
Ik probeerde een grapje te maken, maar 't is geen...
Hier is ze.
Mijn tante Adèle.
Mijn oom gaf Gustav Klimt de opdracht om haar te schilderen.
Dat is nogal een schilderij. - Het is prachtig.
Zij werd door de Nazi's van de muur van ons huis gehaald en hangt sindsdien...
in de galerie Belvedère in Wenen.
En nu wilt u het terug?
Zou dat niet prachtig zijn?
Maakt van u een rijke vrouw, daar ben ik zeker van.
Denk je dat dat de drijfveer is?
Nee, ik moet doen wat ik kan om deze herinneringen levend te houden.
Omdat de mensen vergeten, begrijp je. Vooral de jongeren.
En dan, natuurlijk, is er de rechtmatigheid.
Ik verveelde je vanavond stierlijk. Je keek vier keer op je horloge.
Dit was een test en we zijn beiden gezakt.
Het spijt me. Ik verspilde jouw tijd.
Ik kreeg vandaag een nieuwe baan.
Een baby die mij 's nachts wakker houdt, een vrouw die ik gelukkig wil maken.
Waarom zou je dus geïnteresseerd zijn in oude geschiedenissen?
Tot ziens, mijn beste.
Piet de Smeerpoets.
Piet de Smeerpoets, het boek in uw hand. Mijn oma las dat altijd aan mij voor.
Angstaanjagend... over de jongen die wordt meegenomen door de wind.
Naar een vreselijk avontuur. Maakte mij ook bang.
Waarom kijk je hier niet even naar en vertel me of ik wel of niet een zaak heb.
Dat is alles wat ik van je vraag.
"11 april, 1948".
"Beste Luise Bloch-Bauer", dat is haar zus...
"De Oostenrijkse regering heeft besloten dat ze het Klimt-portret van je tante houdt..."
"en de vier andere Klimts en, zo stellen zij, aan de galerie werden nagelaten per testament."
"Een feit dat zij als onbetwistbaar zien."
"Het testament zelf heb ik niet gezien..."
"ondanks mijn hardnekkige pogingen daartoe."
"Met vriendelijke groeten, Johann Rinesch. " - Zag haar advocaat nooit het testament?
Niemand zag het testament.
Er moet hier even een fotokopie van worden gemaakt.
Iedereen ziet er hier uit alsof ze een zenuwinzinking hebben.
Dat klopt.
Ik was tot 3 uur vannacht op. Ik heb wat onderzoek voor u gedaan.
Ik ben onder de indruk. - We hebben iemand in Wenen nodig.
Voor de eerste keer in 50 jaar hebben ze de archieven geopend, een start...
om een kopie van Adèle’s testament te vinden. - Ja, en wat dan?
Het Oostenrijkse Ministerie heeft een commissie ingesteld, maar...
u moet daarvoor een aanvraag indienen, uiterlijk voor het einde van de volgende maand.
Volgende maand? - Uiterlijk, ja...
ik heb het formulier al aangevraagd. - Rustig aan.
Je kunt mij alles uitleggen tijdens de lunch.
Mevrouw Altmann, ik kan niet...
Ik ken een uitstekende plek en ze serveren er een heerlijke rijstpudding.
Dit zijn drie namen van de beste terugvordering-advocaten in Amerika.
Ze zijn duur maar zonder hen heeft u geen kans.
Alles wat ik bezit is mijn winkel, mijn bungalow en een beetje spaargeld voor een nieuwe vaatwasser.
Ik heb geen geld te besteden voor dure advocaten. - Juist, ik moet nu weg, dus...
Kun je mij niet alleen, zo nu en dan, wat helpen? Een beetje als hobby.
Hier is geen "zo nu en dan" bij, Maria. Dit is een fulltime baan, geen hobby.
Je bent heel onbeleefd, je bent een beetje lomp, en je bent niet geïnteresseerd in het verleden.
En u heeft een talent om mij een goed gevoel te geven over mezelf.
Maar er is de verwantschap. - Welk verwantschap?
Familie, Randy. Je grootouders kwamen hierheen vanuit Oostenrijk.
Je ziet, we delen hetzelfde verleden.
Hoe kun je door die bril iets zien? Ze zijn smerig.
Ja, dat is beter. Zal je helpen alles duidelijker te zien.
"WOMAN IN GOLD" Klimt geschatte waarde...
"WOMAN IN GOLD" geschatte waarde is meer dan honderd miljoen Dollar.
Ik zie dit als een mogelijke investering voor het kantoor.
Denk je echt dat een schilderij...
dat als een koelkastmagneet eindigt, ooit Oostenrijk uitkomt?
Ik denk dat het een vergissing zou zijn om het niet te onderzoeken.
Eén week, maximaal. - Dank u, meneer.
Ik wil je hier terugzien op de derde. - Absoluut, meneer. Dank u.
Nog steeds aan het werk?
Ik sluit de winkel alleen wanneer ik het loodje leg.
Groot nieuws. Ik kreeg groen licht.
Ik ga daarheen, probeer het testament te vinden en dan kunnen we verder.
Dat is geweldig. Je bent ineens verlangend om te beginnen.
Ja, dat ben ik, en ik heb nog een idee.
Mijn moeder stuurde dit naar mij.
Er is later deze maand een conferentie gepland over kunstteruggaven. Ze zoeken sprekers.
Ik vind dat je er een van hen moet zijn. - Waar heb je het over?
Bevallige nakomeling van een van de grote Weense families.
De pers zal je op handen dragen.
Het zou dingen kunnen versnellen en ze onder druk zetten.
Ik waardeer je enthousiasme, maar, hoe dan ook, ik ben niet meer de jongste.
We moeten opschieten. Ik ben bang dat er in je haast...
iets over het hoofd is gezien. - Hoezo?
Ik ga niet naar die plek terug. Niet nu, nooit. - Ik begrijp je niet.
Ze vernietigden mijn familie, ze vermoorden mijn vrienden...
en dwongen me de mensen achter te laten en de plek waarvan ik hield.
Dat was meer dan een halve eeuw geleden.
Denk je dat dat een lange tijd is?
Het gaat om een paar dagen.
We gaan erheen en direct terug. - Randy, je luistert niet naar me.
Ik sterf liever dan dat ik daar weer heen ga, niet voor alle schilderijen in de wereld.
Trouwens, een week geleden was je niet eens geïnteresseerd in de zaak...
en nu overval je mij ermee, wat is er gebeurd?
Tegen beter weten in denk ik dat ik je wel mag.
Voor hoe lang?
Vier, vijf dagen, maximaal een week. Afhankelijk van de medewerking die ik krijg.
Wat is je plan?
Dora, ik ga niet emigreren naar de Congo...
ik ga een paar dagen naar Oostenrijk met toestemming van het kantoor.
Wat vind jij ervan?
Ik veronderstel dat dat een ja is.
Ik zie je wel, Maria. Kom dichterbij.
Waarom help jij je tante niet even? Doe mijn halsketting dicht.
Je kleine vingers zijn er precies goed voor.
Eens moet je ophouden zo schuchter te zijn. Het leven zal dat van je eisen.
Je enige vijand is de angst.
Ik weet dat het midden in de nacht is, maar als ik wacht tot de ochtend...
ben ik misschien van gedachten veranderd. Ik heb besloten om het verleden te trotseren.
Ze is gecompliceerd.
DE WINKEL IS GESLOTEN TOT 4 APRIL
Je moeder belde vanmorgen weer. Ze wil dat je het Holocaust Memoriaal daar bezoekt.
Dat heeft ze al zeven keer gezegd.
Zij zei, doe het om je overgrootouders te eren. - Siegmund en Malvina.
Ze hadden zulke prachtige ogen. Heel groot, als een uil.
Je hebt een heel grote koffer ingepakt. Weet je zeker dat je alles bij je hebt?
Nu ik terugga, kan ik het net zo goed in stijl doen.
Pam, schat, kun je wat sneller rijden?
Ik denk dat we met deze snelheid het vliegtuig gaan missen.
We zullen er vier uur te vroeg zijn.
Maar ik wil parfum en cognac in de dutyfree kopen.
Verander van rijstrook. Pam, schat, andere rijstrook, nu.
Met alle plezier, mevrouw Altmann.
Dames en heren, we gaan zo in Wenen landen. Wilt u uw veiligheidsriem om doen.
Ik had nooit gedacht dat ik zou teruggaan.
Ik heb morgen een afspraak met iemand van het Ministerie.
Hij is vast belast met het bijhouden van de paperclips.
We hebben mazzel dat er iemand is die bereid is om ons te ontmoeten.
Je hoeft niet mee te gaan, als je niet wilt.
We zijn er nog niet eens en je wilt mij nu al kwijtraken?
Dat is niet wat ik zei. Je hoeft niet mee te komen.
Trouwens, ik wil naar de Belvedère gaan om mijn tante te bezoeken.
De prentbriefkaart doet haar geen recht.
Bent u in Wenen geboren, mevrouw Altmann? - Inderdaad. Dat ben ik, hier net om de hoek.
Spreekt u Duits? - Ja, maar ik kies ervoor om Engels te spreken.
Ik hoop dat u van uw verblijf zult genieten. - Dat zal ik zeker proberen.
Daar is het.
Het appartement op de tweede verdieping, dat was ons huis.
De dingen die dit huis heeft gezien.
Grote kunstenaars, musici, schrijvers, gingen door die deuren.
En, natuurlijk, jouw grootvader en Dr Freud zelf.
Op mijn huwelijksnacht was de helft van Wenen hier.
Mevrouw Altmann?
Ik zag uw naam staan op de lijst van sprekers...
voor de conferentie over kunstteruggaven en heb u gevonden.
En u bent? - Hubertus Czernin, onderzoeksjournalist.
Welkom in Wenen. - Dank u.
Mag ik u een drankje aanbieden?
Ik ben de redacteur. Mijn kleine Oostenrijkse baby. Houdt me bij de tijd.
Nadat ik een artikel had geschreven over het naziverleden...
van onze eigen president Waldheim...
kwam een man in een supermarkt naar mij toe en spuugde mij in mijn gezicht.
Hij noemde me een verrader. Ik zei tegen hem: "Ik ben een echte Oostenrijker."
En waarom bent u geïnteresseerd in een paar Californische toeristen, meneer Czernin.
Ik dacht dat u een Oostenrijkse vriend zou kunnen gebruiken.
Waarvoor?
Weet u, die hele teruggave-toestand begon als een PR-oefening.
Oostenrijk wilde haar imago in het buitenland verbeteren, maar het is nu een doos van Pandora.
Ze willen hun schatten niet echt weggeven.
Dus zullen ze zorgen voor zoveel mogelijk obstakels op jullie weg.
Ik zou jullie kunnen helpen om er een aantal op te ruimen.
Wat zit er voor u in? Wat is uw drijfveer?
Laten we zeggen dat het een vorm van patriottisme is.
Als u mij wilt excuseren. Ik wil u nog een rondje aanbieden.
Dat is een prima idee.
Toen onze dochter Maria zei dat ze met een operazanger ging trouwen...
besloten wij dat hij op de bruiloft iets van Mozart zou moeten zingen.
Dan is alles Oostenrijks, zei ik.
Dit zijn verontrustende tijden. Laten we hopen dat deze gedenkwaardige avond...
een voorbode is van betere tijden. - Mazel Tov.
Het spijt mij dat je tante Adèle er vandaag niet bij is.
Ze zou trots op je zijn geweest. - Het spijt mij ook, oom.
Zij is tenminste niet meer in leven en getuige wat er met haar geliefde land gebeurt.
Ik wil...
dat jij dit krijgt, Maria.
Haar lievelings-halsketting.
Je bent koppig en onderzoekend.
Je hebt iets van Adèle's karakter.
Ik zal dit altijd koesteren.
Daar ben je, zus. Kom, Maria, het is tijd voor de taart.
Iedereen is op zoek naar je.
Snel, ik heb honger. - Je moet me helpen met aansnijden, Luise.
Die Maria van jou is onweerstaanbaar.
De bondskanselier heeft alles toegegeven over de Oostenrijkse soevereiniteit.
Over de loze beloften die Hitler heeft gemaakt.
Ik wed dat aan het einde van de maand de nazi's, in hun laarzen, op de Ringstrasze marcheren.
De Oostenrijkers zullen dat niet toestaan.
Ik vertrek zondag met Luise naar Zürich. De week daarop moet de rest van jullie ons volgen.
Er moet nog heel wat worden gedaan. We hebben meer tijd nodig.
Zoals altijd ben je een dromer.
De Teruggavecommissie heeft besloten dat uw zaak opnieuw bekeken gaat worden, mevrouw Altmann.
Meneer Schönberg en ik zijn hier helemaal naartoe gereisd.
We zouden graag de zaak zelf met de commissie bespreken...
voordat ze de beslissing nemen. - De commissie praat niet met externe partijen.
Zijn wij dan soms een externe partij?
De schilderijen behoorden aan de familie van mevrouw Altmann.
U moet erop vertrouwen dat alle aangegeven procedures zullen worden gevolgd.
En nu, als u het niet erg vindt, ik moet naar een receptie.
Geniet van uw verblijf in onze mooie stad. Het was een waar genoegen...
u te ontmoeten.
Hoe gaat het?
Ik weet niet of ik de kracht heb om met deze mensen om te gaan...
en ik ben hier pas één dag.
Kom op, we gaan.
We krijgen nooit een kopie van Adèle's testament in handen voordat we vertrekken.
Nee. De dienst archieven was niet echt behulpzaam.
Gelukkig heb ik 'een mol' in de Belvedère. Iemand die dingen kan versnellen.
Op maandag is het museum gesloten, maar mijn vriendschappelijke mol zal daar op u wachten.
Ik hoop dat u niet allergisch bent voor een beetje stof.
Heb ik je niet gezegd dat hij nuttig voor ons zou gaan worden, Randy?
Wees geduldig, Maria. Hij zal snel merken dat sommige Oostenrijkers...
vrienden zijn, wat ook hun motieven moge zijn. - Blijf eraan werken.
Amalie Zuckerkandl. Ook door Klimt geschilderd.
Zij was een vriendin van onze familie. Ze stierf in een concentratiekamp.
Belzec in Polen.
Mevrouw Altmann, uw tante hangt om deze hoek.
Bent u klaar voor de hereniging?
Terecht of onterecht, zij is een onderdeel van de Oostenrijkse identiteit geworden.
Een nationaal icoon. Adèle is een deel van de ziel van het land geworden.
Tante Adèle.
Vind je het mooi? - Waarom is er zoveel goud?
Vergeet het goud. Dat is Klimt. Kijk naar mijn gezicht. Lijkt het op mij?
Ja, maar u ziet er niet gelukkig uit.
Ik vraag me af hoe het zal zijn...
wanneer jij een volwassen vrouw bent geworden.
Of jij je met onbelangrijke zaken bezig moet houden.
De volgende is het portret van Adèle, geschilderd door Klimt.
Een van de meest beroemde schilderijen. Een prachtig voorbeeld van Oostenrijks erfgoed.
Snel, laten we naar huis gaan.
De regering heeft aangekondigd dat Oostenrijkse burgers het land...
niet zonder toestemming mogen verlaten.
Deze nieuwe verordening geldt vanaf vanmorgen vroeg en het...
Mijn broer had gelijk. We hadden al weg moeten zijn.
Kijk eens.
Het is mevrouw Klein, de vrouw van de dokter.
Wat doen ze met haar? Wat willen ze van haar?
Haar dwingen de stoep met zuur schoon te maken.
En meneer Rosenblatt werd gedwongen om "Jood" op zijn etalage te schrijven.
Maar waarom? Waarom doen ze dat? - Waarom denk je, Therese?
Pak mijn cello, Maria. - Waarom, vader?
Het is bijna vijf uur. Waarom zou deze zaterdag anders zijn dan enig andere?
Omdat ze anders is. - Ik zal ze niet toestaan dat ze ons wat aandoen.
Vader. - De cello, Maria.
Doe het maar.
Het paspoortkantoor zal tot nader order om 14:00 uur sluiten.
Geweigerd. Volgende.
Mijn zwager woont in Engeland, en mijn zus in Zwitserland.
We hebben in beide landen een plek om te verblijven.
We zijn maar met z'n vieren, maar we moeten Oostenrijk zo snel mogelijk verlaten.
Dat willen ook alle andere joden. Wat maakt u zo bijzonder?
Geweigerd. Volgende.
Uw bedrijf is beëindigd. Schrijf.
Joodse varkens. Jullie verdienen niet anders.
Kijk er niet naar.
Godzijdank. We waren bezorgd.
Open de deur.
Ze zijn daar. - Natuurlijk zijn ze daar.
Fritz, doe alsjeblieft de deur open. - Ja, meneer.
Ferdinand Bloch-Bauer? - Mijn broer is in Zwitserland voor zaken.
Wordt dat tegenwoordig zo genoemd.
Uw broer heeft zich met de suikerfabriek schuldig gemaakt aan belastingontduiking...
tot een bedrag van één miljoen Reichsmarken.
Zijn bezittingen worden bevroren totdat het geld wordt betaald.
Tot zolang zal deze officier bij u blijven.
Vanaf heden staat u onder huisarrest. - Mijn oom is eerlijk en gezagsgetrouw.
U bent een familie die de kunst waardeert.
Holbein. Indrukwekkend.
Een zilveren beker met ingelegde edelstenen.
Een diamanten halsketting.
Twee zilveren kandelaars.
Een cello.
Stradivarius.
Natuurlijk, alleen het beste.
Alstublieft. Het is zijn leven.
Ik kan de familiepapieren ook alleen zoeken.
En dan alle plezier missen?
Dit is net een James Bondfilm, en jij bent Sean Connery.
Hallo. Ik ben Anna.
Het is een eer om u te ontmoeten. - Dank je wel om dit voor ons te doen.
Dus u kent Hubertus?
Alle museumgegevens van voor 1972 zijn in dezelfde kamer opgeslagen.
Ik denk dat u een drukke dag gaat krijgen.
Stroop je mouwen maar op, Randy.
Gefeliciteerd. Het is nogal een schat aan informatie.
Hubertus en ik hebben de hele nacht de papieren doorgenomen.
Het is fijn te zien dat jullie het zo goed met elkaar kunnen vinden.
We kunnen nu een beeld vormen van wat er werkelijk is gebeurd.
Maria, jij bent de levende schakel naar het verleden.
Zover ik mij kan herinneren. - Vertel ons wat je weet.
Adèle stierf in 1925. Hersenvliesontsteking. Ze was pas 43.
Mijn oom Ferdinand was wanhopig. - Het testament werd opgemaakt in 1923...
twee jaar voorafgaande aan haar overlijden.
Haar handtekening. O, mijn God.
Ik zal het zo goed mogelijk vertalen.
"Ik verzoek mijn man mijn portret en de andere Klimt schilderijen, na zijn dood...
na te laten aan de Belvedère Galerie in Wenen."
Zij liet ze dus na aan de galerie. Zijn we hier helemaal voor niets naartoe gekomen?
Eén stap tegelijk, Maria.
Zij verzoekt alleen dat de schilderijen naar het Belvedère gaan...
maar aan het verzoek zijn zeer specifieke voorwaarden verbonden.
Ze verzoekt namelijk dat de schilderijen pas na de dood van Ferdinand naar de Belvedère gaan.
Laten we het verhaal chronologisch vertellen.
Heb je enig idee wat er met de familie-eigendommen is gebeurd...
nadat je ontsnapt was?
Nee. In tegenstelling tot de vrouw van Lot...
keek ik nooit om. - Misschien is het nu om daar achter te komen.
Nadat u uit Oostenrijk ontsnapte, werd uw huis het toneel...
van één van de grootste diefstallen van zijn tijd.
De bezittingen van uw familie kwamen in de handen terecht van de machtigste misdadigers van de Nazi.
Al onze dingen, onze persoonlijke dingen?
Wist u bijvoorbeeld dat één van de favoriete schilderijen van uw oom...
een Waldmüllerportret van Graaf Esterhazy. - Ja, ja, die herinner ik me.
Het hing in de woonkamer. Ik heb er eigenlijk nooit van gehouden.
Het eindigde ter verfraaiing van de muren van het Berghof...
Hitlers privéwoning in de Beierse Alpen.
Of de halsketting van je tante, dezelfde die zij draagt in het Klim portret.
Het versierde de hals van Emmy Göring, de vrouw van Herman Göring.
Ik denk niet dat ik dit wil horen.
De nazi's waren zelf niet zo gek op de Klimts.
Ze waren uiteindelijk een beetje te platvloers naar hun smaak.
Maar de schilderijen trokken de aandacht van iemand met een meer vooruitziende en verfijnde smaak...
voor kunst: Bruno Grimshitz. - Grimshitz?
De schilderijen werden van de muren van uw huis gehaald...
en voorzichtig naar de Belvedère gebracht.
Bepaalde zaken moesten worden veranderd, zoals de naam van uw tante en haar joodse afkomst.
Korte tijd na de oorlog werd ze bekend als "Woman in Gold".
Dus haar identiteit werd ook gestolen.
Het was niet genoeg om uw familie te beroven en te vernietigen. Nee.
Ze moest uit de geschiedenis worden gewist.
De schilderijen kwamen in bezit van de Belvedère... - In 1941.
Je oom, Maria, stierf... - Aan het einde van de oorlog, in 1945.
In tegenstelling tot het verzoek in het testament van Adèle...
belandde de schilderijen in de Belvedère lang voor hij stierf.
Hij schreef zijn eigen testament voor hij stierf.
Ja, dat deed hij.
Liet alles wat hij bezat, althans wat er nog van over was...
aan u en uw zuster, zijn enige levende erfgenamen.
Het was een van de laatste dingen die hij deed voordat hij enkele dagen later stierf.
Beweren zij niet dat Adèle ze nagelaten heeft aan de galerie?
We hebben dus niet echt een zaak. - Randy, waarom vertel je Maria onze troef niet?
Wat is dit?
Dat is een formele verklaring dat Ferdinand voor de schilderijen betaalde.
Hij was de rechtmatige eigenaar, niet Adèle.
De schilderijen waren niet van haar en ze had het recht niet om ze weg te geven.
Dus het testament is ongeldig? - Technisch gesproken is het geen testament.
Het heeft geen juridische waarde, het is meer een wens.
Nu moeten we dit allemaal naar Rudolf Wran krijgen, het hoofd van de commissie van kunstteruggave.
Ja, en dan gaat uw tante met ons mee.
Randy, luister even. Ze is de Mona Lisa van Oostenrijk.
Denk je dat ze haar zomaar laten gaan?
We hebben Mr Wran vanmorgen al vier berichten gestuurd.
Mr Wran heeft het op dit moment erg druk.
Begrijpt u dat? - Natuurlijk begrijpen we dat, maar...
het is belangrijk dat wij hem te spreken krijgen.
Absoluut noodzakelijk dat we met hem spreken.
Is dat hem? - U kunt het beste een bericht achterlaten.
Mr Wran? Mr Rudolf Wran?
Hallo, ik ben Randy Schönberg. Dit is mijn cliënt, mevrouw Altmann.
Hoe maakt u het? - Natuurlijk. Het spijt me erg...
Ik ben nog niet in de gelegenheid geweest te reageren op uw berichten.
Verontschuldigingen zijn niet nodig. U bent een belangrijk man, erg druk.
Er is veel nieuwe informatie waarvan de commissie op de hoogte moet zijn...
voordat ze tot een beslissing komt in de zaak Bloch-Bauer.
Is dat zo? - Ja, het staat hier allemaal in.
Ik heb in de kantlijn wat aantekeningen gemaakt. Excuseer mijn handschrift.
U bent druk bezig geweest tijdens uw verblijf in Wenen.
We zijn hier niet gekomen om uw taart te eten.
Meneer Schönberg, ik heb begrepen dat u de kleinzoon van de componist bent.
Weet u hoe ik zijn werk bewonder? - U bent een man van verfijnde smaak, Meneer Wran.
De genius van het 12-tonige compositorische systeem mag niet onderschat worden.
Bedankt voor uw inspanningen, maar we hebben alle benodigde informatie.
Als u me wilt excuseren, ik moet aan de slag.
Het is nauwelijks te geloven dat Hitler zich hier ooit inschreef als student.
Ik wou dat ze hem hadden geaccepteerd.
Ze zijn hier allemaal.
De vrouw die net binnenkomt is Elizabeth Gehrer, minister van Cultuur.
Samen met uw nieuwe vriend, Rudolf Wran.
Een flinke opkomst. Ze hebben een zeer goede show georganiseerd.
Welkom bij de Conferentie over Kunstteruggave.
Dit is een eerste stap voor de teruggave...
van onwettig inbeslaggenomen kunst.
Het berglandschap hing in de belangrijkste kamer van ons huis.
Het was het eerste wat je zag wanneer je de voordeur opende.
Ik zal nooit de dag vergeten dat ze ons huis binnenvielen en...
onze schilderijen van de muur namen.
Onze dienstbode dook in mijn moeders klerenkast...
en haalde de kleren eruit, en ze zei "ga maar niet naar de politie..."
"want die komen er, hoe dan ook, al aan."
En zo was het.
Een aantal politiemannen kwamen en ook andere mensen en haalden ons huis leeg.
Wanneer mensen het beroemde portret zien, zien ze een meesterwerk...
van één van de beste kunstenaars uit Oostenrijk.
Maar ik zie een foto van mijn tante, een vrouw die met mij sprak over het leven...
terwijl ik haar haar borstelde in haar slaapkamer.
Teruggave. Weet u, dat is een interessant woord.
Ik heb het opgezocht in het woordenboek.
"Teruggave: het teruggeven van iets in zijn oorspronkelijke staat."
Dat gaf mij te denken.
Ziet u, ik zou graag terug willen keren naar mijn oorspronkelijke staat.
Ik zou graag een gelukkige vrouw zijn die in deze prachtige stad woont.
Zoals zo velen van mijn generatie die moesten vluchten, zal ik ze nooit vergeven...
dat ik hier niet heb kunnen wonen.
Maar tenminste zouden we herenigd moeten kunnen worden met wat rechtmatig van ons is.
Dank u.
Mevrouw Altmann, ik ben Dr Bernhard Köhler. Ik werk bij de Belvedère Galerie.
Waarmee kan ik u van dienst zijn, Dr Köhler?
Als de beslissing van de commissie in uw voordeel uitvalt, neem de drie landschappen...
maar we smeken u, niet de portretten.
U bent eraan gehecht geraakt. - Wij kunnen Oostenrijk niet zonder ze voorstellen.
Ik kan dat wel. - Zodra het verleden is rechtgezet...
sta ik open voor een regeling met u. - Maria, kan ik een ogenblik met je spreken?
Wilt u mij excuseren? Mijn advocaat wordt een beetje zenuwachtig.
Aarzel niet om mij te bellen om ons gesprek voort te zetten.
Ik vind dat we voorzichtig moeten zijn met wat we zeggen.
Je bedoelt dat ik voorzichtig moet zijn met wat ik zeg.
Daarnet noemde je mij je advocaat.
De meesten nemen het advies aan van hun advocaat.
Als ze erom vragen.
Als je het niet erg vindt, ik zou graag alleen naar het hotel willen teruglopen.
Mevrouw Altmann, een indrukwekkende toespraak. Maar waarom laat u het verleden niet het verleden?
Jullie lui geven nooit op, nietwaar? Niet alles draait om de Holocaust.
Mijn broer heeft de laatste twee tickets naar Keulen geboekt.
En daarna? - Vanaf Keulen gaan we naar de Nederlandse grens.
We hebben daar een contactpersoon. Hij is betaald om ons over de grens te smokkelen.
Wanneer is de vlucht naar Keulen?
Om acht uur vanavond.
Ik kan niet zomaar bij mijn ouders weggaan. - Het is onze laatste kans.
Maar iemand moet ons naar het vliegveld brengen.
Een vriend van mijn vader staat nog bij hem in het krijt.
Hij zal ons nooit uit zijn zicht laten gaan. - Ik heb een idee.
Maar eerst moet ik van ze afscheid nemen.
Papa.
Mama.
Het is tijd om afscheid te nemen, niet?
U weet net zo goed als ik dat ze mij voor mijn vader geen dokter laten halen...
omdat hij de misdaad heeft begaan joods te zijn.
Het minste wat u kunt doen is om ons naar de apotheek te laten gaan.
Waarom moet u beiden gaan?
In godsnaam, als u bang bent dat we weglopen, waarom gaat u dan niet met ons mee?
Prima. Ik breng u er naartoe.
Maar we komen wel meteen terug.
Jammer. Ik hoopte dat we allen naar de bioscoop konden.
U heeft één minuut de tijd. - Eén minuut, dat is voldoende.
Goedenavond. - Goedenavond.
Wat mag het zijn? - Mijn vader heeft zeer hoge koorts en hoest.
We hebben iets nodig dat zijn temperatuur omlaag brengt.
Een momentje.
Dit zou moeten helpen.
Sleutels.
Fritz.
Wat doet u daar?
Ik voel me onwel. Ik heb lucht nodig. Open alstublieft de deur.
De soldaat die op straat staat te roken, hoort die bij u?
Nee, open de deur alstublieft, snel.
Jullie zijn zeker Joden.
Ze proberen te ontsnappen. Snel.
Daar.
Halt.
Open maken.
Die kant op.
Weet je zeker dat deze bij het stadhuis uitkomt? - Ja.
Ga. Ik zie je daar.
Joodse uitschot.
Ze gingen daar naar binnen.
De auto.
Staan blijven.
Dank u. - Ik zou alles voor uw familie doen. Veel geluk.
Dank u.
- Alstublieft.
Uw vliegtickets, alstublieft.
U reist naar Keulen? - Naar Keulen, ja.
U heeft geen bagage?
Het is allemaal wat onverwachts. We gaan maar voor één nacht.
Mijn man is de vervanger voor Wodan in de Keulse Opera.
Hun bariton is ziek geworden. Von Karajan dirigeert. We zijn erg opgewonden.
Succes. - Dank u wel.
Volgende.
Mededeling voor de passagiers van Vlucht 12, bestemming Keulen.
Door onvoorziene omstandigheden is uw vertrek vertraagd.
Wij vragen u voor het ongemak onze excuses te aanvaarden.
Dames en heren, we zijn zover om aan boord te gaan.
Houd uw tickets klaar voor controle.
Attentie.
Er zijn passagiers die vanavond op deze vlucht niet meegaan.
De heer Stephan Neumann en de heer Karl Neumann.
Kom naar voren.
Volg ons.
Dames en heren.
Hier is minister Gehrer. - Hoe maakt u het?
Dr Dreimann hier is onze hoofdadvocaat in deze zeer ingewikkelde zaak.
Gaat u alstublieft zitten.
Sommige zaken zijn ingewikkelder dan anderen, maar...
na lang wikken en wegen, betreuren wij het om u te informeren, mevrouw Altmann...
dat de commissie heeft besloten dat de vijf Klimt schilderijen...
die in 't Belvedère hangen, daar zullen blijven.
Zeg mij alstublieft dat dit een grap is.
Ze maken geen grapje, Randy.
Het testament moet worden ingewilligd.
Dat is waar het om gaat. Het is zelfs geen testament.
De schilderijen mochten niet door haar worden weggeven. Hier, waar is het?
We hebben het bewijs dat de schilderijen Ferdinands eigendom waren...
niet van zijn vrouw, het testament is ongeldig.
Ik denk dat dit het papier is dat u zoekt. - U gaat voorbij aan het feit...
dat onder een dekmantel de schilderijen in de galerie kwamen te hangen.
Ze zijn niet geïnteresseerd in de feiten, Randy.
De wens van uw tante moet worden gerespecteerd. - Het is geen juridisch bindend testament.
Kunt u zich voorstellen dat mijn tante dat zou hebben geschreven...
als ze had geweten wat er zou gaan gebeuren? Doet u dat?
De plundering van haar huis, het vermoorden van het Joodse volk.
Onze beslissing staat vast.
Als u het er niet eens bent is uw enige optie om de zaak aan de rechtbank voor te leggen.
Kom op, Randy, laten we gaan.
Dr Dreimann, u praat alsof u mijn tante kende, maar dat is zeker niet het geval...
en ik kan u vertellen, dat wat u vandaag heeft besloten...
zij beschaamd zou zijn zich een Oostenrijkse te noemen.
En u zou zich ook moeten schamen.
Het is hier geen Amerika.
Wordt de zaak in Oostenrijk voor het gerecht gebracht dan vraagt de overheid en borg...
van $ 1,8 miljoen en dat is nog maar het begin.
1,8 miljoen?
Het is gebaseerd op de geschatte waarde van de schilderijen.
Goed, dus enerzijds zeggen ze: "Daag ons voor het gerecht."
Anderzijds is het voor ons financieel onmogelijk om dat te doen.
Er is door jullie weinig aan te doen - Een mogelijke bemiddeling hier in Wenen?
Niemand zal beslissen om de schilderijen aan jullie terug te geven, Randy... niemand.
Het is een complete verspilling van tijd en geld.
Hou op met dagdromen. Dank je, Hubertus, voor al je moeite.
Kom op, Randy. Het wordt tijd om te gaan pakken.
Hubertus. - Het spijt me.
Ik kom om te kijken hoe het met je gaat. - Kom binnen en ga zitten.
Hoe gaat het? - Ik ben volledig uitgeput.
Dat is logisch wanneer je de hele dag met zoveel onverzettelijke zaken wordt geconfronteerd.
Ze zullen nooit toegeven wat ze deden, want als ze één geval toegeven...
moeten zij alle gevallen toegeven. - Wat toegeven?
Dat ze nooit slachtoffer waren.
De meesten van hen onthaalden de nazi's met bloemen en open armen...
dat is gewoon de waarheid.
Het is een groot genoegen dat ik mag aankondigen...
dat Klimts Adèle in Oostenrijk zal blijven.
Dit is een overwinning voor de Belvedère galerie en een overwinning voor het Oostenrijkse volk.
Genoeg daarover. Zet het uit.
Morgen gaan we naar huis, en onderweg naar het vliegveld...
stoppen we en bezoeken het Holocaust Memoriaal.
Zo zijn we dan hier niet helemaal voor niets gekomen.
Het kamp waar mijn overgrootouders zijn vermoord. - Treblinka.
Zij stierven kort nadat je grootvader naar Amerika was gevlucht.
Ik herinner me ze heel goed. Ze hadden een kersenbloesemboom in de tuin..
en zij had de mooiste ogen. Je moeder doet me aan haar denken.
Ze werden midden in de nacht afgevoerd.
Randy, we moeten nu naar het vliegveld.
Ik moet even naar het toilet.
Ik ben zo terug.
Mijn grootvader zei altijd dat de drie dingen die hij het meest haatte waren Hitler...
zijn grootmoeder en de zon boven Los Angeles, maar ik moet zeggen...
Los Angeles nu verdomd goed aanvoelt.
Jullie weten dat, als mijn lieve Fritz nog in leven zou zijn, hij ons zou verwelkomen met een aria.
Welkom thuis.
Op Randy en Maria. - Randy en Maria.
We hebben ons best gedaan en dat is wat telt.
We deden alles wat we konden.
Het verleden is het verleden en we moeten het nu achter ons laten.
Ik ging voor het geld.
Die schilderijen zijn meer dan 100 miljoen dollar waard.
Daarom ging ik met haar daar naartoe. Het was het geld, Pam.
Dat is begrijpelijk. Maar je ben nu thuis, het is goed.
Is dat zo?
NEGEN MAANDEN LATER
29 dollar, meneer.
Dank u, mevrouw Scheff.
Pardon. - Dank u.
Fijn om je weer te zien, na al die tijd.
Belvedère catalogus, te koop in Barnes & Noble in Wilshire.
En jij ook, hallo. Wat klets je nou?
Je begrijpt het niet. We hebben ze te pakken.
Je kunt ze nu hier aanklagen, in Amerika.
Niet opnieuw.
Hoe dan ook, Randy, ik dacht dat je zei dat we hier niet konden aanklagen vanwege...
die politieke onschendbaarheids-regeling. - Inderdaad, maar ik vond een maas in de wet.
Er zijn drie uitzonderingen. - En die zijn?
Het eigendom is in beslag genomen in strijd met het internationaal recht.
Het eigendom in bezit is van een instelling van een buitenlandse staat.
Je bedoelt de Belvedère galerie?
Dank je, en dat die instelling is betrokken bij een commerciële activiteit in de Verenigde Staten.
De verkoop van boeken in Barnes & Noble?
Dank je. Als aan deze criteria wordt voldaan, kun je ze hier, in de VS, dagvaarden.
Gefeliciteerd, daaraan is voldaan. Jij kunt ze aanklagen.
Ja, maar dat wil ik niet.
Herinner jij je niet wat ik je vertelde? Soms is het...
Je moet gewoon verder.
Het zal lang duren. Er is, om te beginnen, geen precedent.
Die is er wel. Ik heb één zaak gevonden, meneer.
Een Joodse familie uit Argentinië, ze raakten een hotel kwijt.
Het antwoord is nee. - Ik heb een goed gevoel hierover, meneer.
Sinds wanneer betalen wij je om gevoelens te hebben?
Het staat algemeen bekend als een ultimatum, Randy.
Ik heb je een plezier gedaan.
"Laat hem naar Europa gaan", dacht ik "laat hem daar zijn spierballen tonen".
Ik denk dat een klein deel van mij hoopte dat je iets op het spoor was.
Ik denk dat het zo is. - Niet waar. Er is geen zaak.
Er is geen telrechtstellingsmechanisme tussen de VS en Oostenrijk.
Een laatste poging, meneer. - Ik heb je nu hier nodig.
Geen, buiten de agenda vallende zaken meer, en geen Klimts.
Ik ben hier om een rechtszaak aan te spannen tegen de Oostenrijkse regering.
Ik heb de dagvaarding ingevuld en dat is de klacht.
Wat ben ik u schuldig? - Dat kost u 165 dollar.
Ik wil ooit eens met mijn dochter naar Oostenrijk, ze houdt van kangoeroes.
Kun je even met mij meekomen? Ik wil je iets laten zien.
Kom op, even in looppas.
Is Consul Brandstetter aanwezig?
Ik ben bang van niet, meneer.
Zeg hem dat mevrouw Altmann en Randy Schönberg zijn geweest.
Ik denk dat hij al over ons heeft gehoord. - Wat willen we van de Oostenrijkse consul?
Informeert u hem dat ik een dagvaarding en een aanklacht heb afgegeven, hier zijn ze.
We dagen de Oostenrijkse overheid voor de rechter. Een fijne dag verder.
Wil je wat langzamer lopen, alsjeblieft, en me vertellen wat er aan de hand is?
We dagen ze voor de rechter.
Nee, je kunt dit niet doen. Je kunt niet als een stoomwals doordrammen.
Kan ik dat niet?
Randy, loop niet zo snel. Ik kan je niet bijhouden. Stop.
Nu...
Ik vertelde je al dat ik niet geïnteresseerd was hen aan te klagen.
Ik heb genoeg opwinding gehad. Ik heb mijn rustige leven weer opgepakt...
en eindelijk weer wat vrede gevonden. - Zeg dat nog eens, maar nu met overtuiging.
Wees niet zo onbeschaamd. Je irriteert me.
Hoe dan ook, je hebt er de tijd niet voor.
Je hebt een gezin en een fulltime baan.
O, nee.
Wat bedoel je met je bent gestopt? - Ik heb ontslag genomen.
Ik sprak met mijn vader. Hij kan ons een lening geven.
Geweldig. Net nu weer een baby verwachten.
Denk je niet dat we onder genoeg spanning staan?
We zouden zulke beslissingen toch samen maken. Is dat niet waarom het gaat?
Het spijt me. Je hebt gelijk.
Het is Oostenrijk.
Er is daar iets gebeurd en ik weet niet wat... Ik weet niet waarom, maar het laat mij niet los.
Ik denk dat het belangrijk is.
Het spijt me zo.
Laten we hopen dat we vandaag onze tijd niet verspillen.
Je realiseert je dat dit pas de eerste fase is.
Ze hebben Stan Gould van Heimann Rose ingehuurd, een bekend Joods advocatenkantoor.
Aardig van ze om banen te geven aan Joodse jongens.
Ze proberen de zaak af te doen op procedurele gronden...
wat gewoon een elegante manier is om te zeggen, we willen het rekken.
In de hoop dat ik zal sterven voordat de zaak voor de rechter komt.
Precies.
Ik zal ze de gunst verlenen om in leven te blijven.
Randy, kan je niet wat sneller rijden? De chocolade op je donut smelt.
Hier.
Meneer Gould. Hallo.
Meneer Schönberg. - Aangenaam, meneer.
Mevrouw Altmann. - Dr Dreimann...
fijn dat u uit Oostenrijk bent gekomen. Dat is heel vleiend.
Ik heb altijd al Disneyland willen bezoeken. Twee vliegen in één klap, zoals ze zeggen.
Ik hoop dat we uw bezoek de moeite waard maken.
Mevrouw Altmann, mag ik zeggen dat u zelfs jonger lijkt dan in Wenen.
Ik voel me vanmorgen alsof ik nog 50 jaar voor de boeg heb.
Allen opstaan.
Hou daarmee op. - Je hebt chocolade...
Kunnen we beginnen.
Meneer Gould?
Edelachtbare, de Buitenlandse Onafhankelijke Onschendbaarheidswet werd aangenomen in 1976...
38 jaar na de onderhavige gebeurtenissen.
Het lijkt mij duidelijk dat de wet niet met terugwerkende kracht kan worden toegepast...
en ik ben verbaasd dat mevrouw Altmanns raadsman, haar daar niet op heeft gewezen.
Het zou haar veel ongemak hebben bespaard om niet te spreken over valse hoop.
Nee, niet echt, er is geen sprake van ongemak. Maandag is een rustige dag in mijn winkel, dus...
Ik ben blij dat te horen, mevrouw Altmann...
maar vindt u het erg alleen te spreken wanneer dat wordt gevraagd?
Er zijn bepaalde procedures die in een rechtszaal gelden.
Edelachtbare, de heer Gould is correct er op te wijzen dat de wet in 1976 werd aangenomen...
maar hij vergist zich te denken dat het niet met terugwerkende kracht kan worden toegepast.
Als ik mag?
Ondanks het feit dat er voor 1976 weinig zaken waren, ze er wel degelijk zijn.
Dit zijn slechts drie voorbeelden ervan.
Dank u wel, meneer Schönberg. Ik weet zeker dat zal blijken dat het lezenswaardig zal zijn.
We verdagen de zitting tien minuten.
Dit is een binnenlandse aangelegenheid voor Oostenrijk.
Iets anders zou een schending zijn van haar nationale soevereiniteit.
Er is een mogelijkheid voor mevrouw Altmann om haar zaak aan te kaarten in Oostenrijk...
zonder haar toevlucht te nemen tot Amerikaanse rechtbanken én geld van de belastingbetaler.
Ik juich de heer Goulds zorg voor de Amerikaanse belastingbetaler toe...
maar om de aangeklaagde in Oostenrijk te dagvaarden...
zou dat vragen dat mevrouw Altmann multimiljonair moet zijn. Dat is dus geen optie.
Om eerlijk te zijn, wij hebben alle andere mogelijkheden geprobeerd.
Als dat niet zo was, zouden we vandaag niet voor u staan.
De eiseres heeft voldoende bewezen dat de FSIA-wet kan worden gehanteerd voor gevallen van voor 1976.
Ook, gezien de exorbitante kosten, heeft deze rechtbank besloten dat Oostenrijk...
niet een geschikte plaats is voor het oplossen van de claim van eiseres.
Edelachtbare... - De eis van de verdediging is hierbij verworpen.
Allen opstaan.
De eerste hindernis is genomen.
Ik heb altijd al gedacht dat er meer vrouwelijke rechters zouden moeten zijn.
Dit is een tegenslag, absoluut...
Dr Dreimann. - Gefeliciteerd, meneer Schönberg.
Een onverwachte uitkomst, waarover u ongetwijfeld verheugd bent.
U bent een zeer druk bezet man. Ik zou bemiddeling in overweging moeten nemen.
Er is geen bemiddeling mogelijk.
U had vandaag uitzonderlijk veel geluk, maar vergis u niet...
we gaan door tot aan het Hooggerechtshof, indien nodig.
Fijne dag verder.
Geniet van Disneyland.
ZES MAANDEN LATER
Mevrouw Altmann, ik ben Ronald Lauder. - De zoon van Estée.
Haar lippenstift is schitterend. 'Stay Mocha', mijn favoriet.
Gaat u zitten.
Ik heb erg veel respect voor uw strijd.
De kunstwerken die zijn gestolen door de nazi's, zijn de laatste gevangenen...
van de tweede Wereldoorlog en Adèle is hun koningin.
Mijn tante zou zeer gevleid zijn.
Ik was een jongeman toen ik het portret voor het eerst zag, ik werd er meteen verliefd op.
Dat is waarom ik het voor mijn galerie in New York wil hebben.
Hiermee lopen we te veel op de zaken vooruit, meneer Lauder.
Men moet al het mogelijke doen om een zo'n gunstig mogelijk resultaat te behalen.
Dat brengt mij op meneer Schönberg. Hij is een formidabele bondgenoot geweest.
En blijft dat ook zonder meer.
Hij is heel slim, maar ik ben bang dat hij niet klaar is...
voor het Hooggerechtshof, mevrouw Altmann.
U door de complexe beroepsprocedure te krijgen is één ding, maar Washington?
Het is zoiets als het sturen van een schooljongen naar het front.
Is dat zo?
Ik ben bereid om vanaf heden voor u de beste vertegenwoordiging te betalen.
De man waar ik aan denk staat voor kunstteruggave zoals Einstein staat voor relativiteit.
Hij heeft zijn huiswerk gemaakt wat uw zaak betreft.
We kunnen zeggen dat hij weet wat te doen. Kan ik hem vragen om u te bellen?
U kunt met hem de pot op. Ik blijf bij mijn schooljongen, meneer Lauder.
Dat is het.
De herhaalde pogingen om deze zaak door de verdediging niet ontvankelijk te krijgen is...
Schat, we brengen Dora naar je moeder en daarna naar het ziekenhuis.
Moet ik een zwaardere stem opzetten? - Schatje, mijn water brak.
Wat? - Mijn water brak.
Oké, blijf gewoon kalm.
Is alles in orde? - Schat, ik ben in orde.
Je gaat een baby krijgen. - Dat weet ik.
Je moet deze das en dit overhemd dragen naar het Hooggerechtshof.
Deze kreeg je nog van je vader.
Je moet me naar het ziekenhuis brengen en daarna ga je naar Washington.
Je moet dat voor ons allemaal doen. - Wacht even.
Weet je het zeker? - Luister...
wat ik ooit heb gezegd, ik wil dat je weet dat ik het nu met je eens ben...
en zelfs als het niet goed gaat dan zullen we er ons doorheen slaan.
Hoe dan ook, wij zullen het redden. Jij bent met het juiste bezig.
Neem een hoestbonbon. Ze hebben een kersensmaak.
Ik laat het hier, voor straks.
Mijn beste, zelfs als we geen succes hebben...
we zijn wel tot het Hooggerechtshof gekomen.
En dat is een hele prestatie voor een Oostenrijks meisje zoals ik.
Kunt u mij het toilet wijzen, meneer?
Goed, maar zeg het nu met een Amerikaans accent. Als je het zo zegt zal niemand je begrijpen.
Zeg jij het maar. Je klinkt als een domme Frankfurter.
Ik ben een man, niet een worst.
Maria Altmann. Wie van u is Maria Altmann?
Dat ben ik. - Telegram voor u.
Het is van mijn zus. Ze wacht op ons in Californië.
Zij kreeg nieuws uit Wenen.
Je vader?
We zullen als volgende de bewijsvoering van 03-13 aanhoren.
De Republiek Oostenrijk versus Maria Altmann.
Meneer Gould.
Meneer de Opperrechter, en mag het de rechtbank welgevallig zijn dat ik mijn betoog beknopt hou.
De zaak is een binnenlandse aangelegenheid voor Oostenrijk.
Het hoort niet thuis in de Amerikaanse rechtbank. - Dank u, meneer Gould.
De heer Franken, vertegenwoordiger van de overheid van de Verenigde Staten.
Uw openingsverklaring, alstublieft.
Meneer de Opperrechter, als deze wet met terugwerkende kracht wordt toegepast...
zouden er claims kunnen ontstaan tegen een aantal buitenlandse staten...
die onze internationale betrekkingen zouden kunnen bemoeilijken.
Kunt u mij een voorbeeld geven?
Momenteel zijn er lopende zaken tegen landen zoals Japan en Frankrijk.
Wat u dus zegt is dat mevrouw Altmann niet moet proberen haar schilderijen terug te krijgen...
omdat het onze betrekkingen met Japan zou verstoren?
Dat zou zonder meer kunnen gebeuren, edelachtbare.
Mevrouw Altmann, het lijkt erop dat als u uw zaak doorzet...
de werelddiplomatie zal ineenstorten...
en u zult daar persoonlijk voor verantwoordelijk zijn.
Meneer Schönberg.
Meneer de Opperrechter, en moge het de rechtbank behagen...
wij geloven dat de toepassing van de FSIA-wet met terugwerkende kracht niet ontoelaatbaar is.
Waarom is het niet net zo eenvoudig om te zeggen dat het wel met terugwerkende kracht werkt?
Omdat de vraag is...
wanneer moet het recht doen aan een bepaald doel?
Het spijt me, ik weet niet zeker of ik de vraag begrijp.
Ik weet niet of ik het ook begreep. Heeft iemand het begrepen?
We begrijpen de gevoeligheden voor de overheid, meneer de Opperrechter...
en de doos van Pandora die dat zou kunnen openen.
Maar elk land is verschillend en in tegenstelling met bijvoorbeeld Cuba...
is er in het geval van Oostenrijk, een verdrag...
dus is er geen discussie over welke wet van toepassing is.
Wij bevelen aan de doos van Pandora even te openen...
deze zaak er, als een worm, met een pincet uit te pakken en daarna weer snel te sluiten.
De verdediging heeft voortdurend geprobeerd om onze pogingen te frustreren...
elk mogelijk bezwaar naar voren te brengen en dreigden met een Armageddon...
in de internationale betrekkingen, maar laten we de dingen in perspectief houden.
Dit is een zaak van één vrouw die terug wil hebben wat rechtmatig van haar is.
Mevrouw Altmann kwam naar Amerika als jonge vrouw, op zoek naar vrede.
Laten we haar ook gerechtigheid geven.
Dank u wel, meneer Schönberg.
Mevrouw Altmann, was u verbaasd dat de Amerikaanse regering Oostenrijk steunde...
in de poging de zaak niet ontvankelijk te krijgen?
Sommige mensen zouden me graag snel dood zien gaan. Waarom ook niet de Amerikanen?
David Pike, rechtbankverslaggever. U was daar binnen zonder meer indrukwekkend.
Dank u. Randy Schönberg.
Duurt ongeveer drie maanden voor het vonnis, maar...
er is geen kans op dat u gaat winnen. Ik doe dit werk nu 34 jaar.
Ik heb altijd gelijk gekregen. Het is hun lichaamstaal.
Dank u, dat is een fijne manier om de dag af te sluiten.
Geen probleem. - Oké. Wees voorzichtig.
Hallo, maatje.
VIER MAANDEN LATER
Schat, kun je ophouden om elke twee minuten op je horloge te kijken?
Maria, je kunt het nog niet opgeven. Het gevecht gaat door.
Het Hooggerechtshof oordeelde in ons voordeel. We kunnen de Oostenrijkers voor de rechter dagen.
Ik ben trots op je. - Dank je.
Vanaf het eerste moment dat ik je zag, wist ik dat je de juiste man voor de job was.
Daarom heb ik alle vreselijke dingen genegeerd.
Ik dacht dat dit het resultaat was van wat je wilde.
Natuurlijk kunnen we ze dagvaarden.
Zij zullen steeds een manier vinden om het te rekken.
Dit kan zeker nog een paar jaar duren.
Zij leeft dan niet lang genoeg om het resultaat te zien en wij kunnen het ons niet veroorloven.
Schat, we zijn zo ver gekomen. We kunnen nu niet stoppen.
Er is nog één ding dat we kunnen proberen.
Als een gebaar van verzoening ben ik bereid om de schilderijen in de Belvedère te laten.
Het enige wat u hoeft te doen is toe te geven dat u ze illegaal verkreeg.
En, natuurlijk, dat we ook tot een overeenkomst komen over een compensatie.
Ik ben bang dat we niet toegeven, en dat is definitief.
Kunt u mij helpen te begrijpen waarom u zo'n onbuigzame houding aanneemt?
Wij zullen niet betalen voor iets waarvan we van mening zijn dat het van ons is.
En wij zullen u tot het einde toe bevechten voordat we op dit punt toegeven.
Arbitrage in Wenen.
We kiezen ieder een arbiter, de derde is neutraal.
Nu praat u verstandig. Dit klinkt hoe dan ook redelijk.
Randy, kan ik je alsjeblieft even alleen spreken? - Neem ons niet kwalijk.
Eerst zorg je dat ik instem in bemiddeling, en nu dit.
Ben je van lotje getikt om te denken dat arbitrage in Wenen in ons voordeel is?
Ik denk eerlijk gezegd niet dat we een keuze hebben.
Dat betekent dat we terug moeten naar Oostenrijk.
Luister naar me.
Ik kan hier niet met je zitten te ruziën. Ik doe wat ik denk dat het beste is.
Je hoeft je voor één keer maar rustig te houden en in mij te geloven.
Nee, Randy, ik zal niet zwijgen.
Genoeg is genoeg.
Gefeliciteerd, Dr Dreimann. Uw tactiek heeft succes gehad.
Ik speel dit spelletje niet langer.
Goedendag, heren. - Goedendag, mevrouw Altmann.
Goed gedaan, Maria, fantastisch. - Ik wil niet met je praten.
Dat is wederzijds, maar we hebben geen keus.
Het is voorbij. We hebben een fout gemaakt.
Wat is voorbij? Wat zeg je?
Ik zeg dat we een nederlaag moeten aanvaarden.
En terug moeten naar ons dagelijkse leven.
Ben je gek? - Ik vertel je dat ik er moe van ben...
en zij de schilderijen kunnen houden.
Wat ik wil zeggen, Randy, is dat, vanaf nu, ik niet langer je diensten nodig heb.
Hou je mij voor de gek?
Ik heb alles gegeven wat ik had. Ik heb torenhoge schulden.
Mijn vrouw en ik, mijn kinderen, alles waar ik om geef in deze wereld en jij hebt het lef...
Alles wat ik heb gedaan, heb ik gedaan om die verdomde schilderijen voor je terug te krijgen.
Ik wou dat je mij nooit had gevraagd.
En jij hebt het lef om hier tegen mij zeggen dat het voorbij is?
We zijn er zo dichtbij...
Hou nog even vol.
De Oostenrijkers zullen ze nooit laten gaan.
Nooit.
Ik laat ze mij niet weer vernederen.
Ga terug naar Wenen als je moet, maar ik kom deze keer niet met je mee.
Je staat er alleen voor, Randy.
Bemiddeling kan dan betaalbaar zijn, er is ook een risico aan verbonden.
De man die wij kozen voor het bemiddelingspanel is een veilige gok...
maar ik ben bezorgd over de andere twee, moet ik zeggen.
Degene die is gekozen door de Oostenrijkse Staat is heel traditioneel.
Ik zie haar niet in jullie voordeel beslissen.
Ten aanzien van de derde, dat is een gok.
Laten we blijven hopen.
Ik had nooit gedacht dat je terug zou komen, ik denk niet dat het de juiste beslissing is.
Je gokt erop dat Oostenrijk is veranderd.
Avond. - Het begint over twee minuten.
Twee kaartjes, alstublieft.
U heeft dezelfde naam als de componist. - Wat een toeval.
De Oostenrijkse regering heeft deze zaak, ter beoordeling door ons, schriftelijk aangeleverd.
Meneer Schönberg, ook u werd de gelegenheid geboden dat te doen, maar u heeft gekozen...
om de inleiding van uw betoog ook mondeling te presenteren.
Het woord is aan u. - Dank u, meneer.
Dames en heren, Ik ben om twee redenen, verheugd om vandaag voor u te staan.
Ten eerste, en net zoals mijn tegenstanders, ben ik altijd van mening geweest...
dat het een Oostenrijkse binnenlandse aangelegenheid was die moet worden opgelost...
binnen haar grenzen.
De eerste keer kwam ik voor mezelf. Deze keer kom ik voor hem.
Ten tweede ben ik verheugd om in Wenen te zijn...
is, omdat mijn cliënt, mevrouw Altmann en ik, beiden Oostenrijkers zijn.
Maar begrijp me niet verkeerd, we zijn ook erg Amerikaans.
Onze families, en de oorsprong ervan, bevinden zich in de cultuur van deze stad.
Ergens in het hart van die wereld staat een vrouw wiens portret door beide partijen wordt bevochten:
Adèle Bloch-Bauer.
Tijdens mijn bezoeken in dit land, heb ik twee typen Oostenrijkers leren kennen...
één die zich tegen teruggave, aan de slachtoffers van het nazisme, verzet...
maar ook een ander, die de onrechtvaardigheden erkent...
begaan tegen de Oostenrijkse Joodse bevolking en die, met alle problemen van dien...
dat probeert recht te zetten.
Zoals ik in mijn schriftelijk betoog probeer aan te tonen, begunstigt de wet de teruggave.
Een reeks van gebeurtenissen en wandaden wijzen op het onbetwistbare feit...
dat de schilderijen in kwestie in bezit kwamen van de Belvedère...
voor meer dan een halve eeuw...
die zowel oneerlijk als illegaal was, en dat het testament van Adèle zelf...
niet juridisch bindend was.
Dus op een bepaalde manier, dames en heren, is dit een historisch moment...
een moment waarop het verleden iets vraagt van het heden.
Vele jaren geleden, net buiten deze muren, zijn vreselijke dingen gebeurd.
Mensen onteerden andere mensen, vervolgden hen...
stuurden velen naar hun dood, decimeerden hele families.
En zij beroofden hen.
Eigendommen, levensonderhoud, zeer kostbare voorwerpen.
En onder die mensen waren de Bloch-Bauers, de familie van een zeer dierbare vriendin van mij.
Ik vraag u nu, als Oostenrijkers, als menselijke wezens...
om dat onrecht te erkennen.
Niet alleen voor Maria Altmann, maar voor Oostenrijk.
Kijk dat. Toen ik een kind was nam mijn vader mij op zondag hier vaak naartoe.
Ja, mij ook, voor wafels en ijs.
Mijn vader was een indrukwekkende man.
Toen ik een kleine jongen was, keek ik naar hem op. Aanbad hem.
En je wilde opgroeien en zoals hij zijn.
Toen ik 15 was, ontdekte ik dat hij een nazi was geweest.
Een gepassioneerde volgeling van het Derde Rijk.
Mijn hele leven heb ik geprobeerd de zonden van mijn vader goed te maken.
Elke dag vroeg ik mijzelf af hoe hij de persoon kon worden, die hij was.
En elke dag probeerde ik afstand van hem te nemen.
Je bent een goed mens, Hubertus. Een fijne vent.
Is dat het? - Ja.
Kom op. - Mijn hart bonkt.
Wij, als bemiddelaars, hebben beide kanten van deze complexe zaak bestudeerd.
We hebben geprobeerd geen vooroordelen te hebben bij het onderzoeken van het bewijsmateriaal...
en wij zijn tot een eindoordeel gekomen.
Onze beslissing vandaag is dat het portret van Adèle Bloch-Bauer...
en de andere Klimt schilderijen moeten worden teruggegeven aan haar nichtje...
Maria Altmann.
Voor de eerste keer in lange tijd, ben ik trots om mezelf een Oostenrijker te noemen.
Dat zou je zeker moeten zijn. - Het is bijna tijd voor de pers. Hoe zie ik eruit?
Sexy en triomfantelijk.
Hoe zie ik eruit? - Sexy en triomfantelijk.
Mevrouw Altmann, kan ik u even spreken? - Ja, natuurlijk.
Ik ben verslagen, maar ik wil u vragen, ik smeek u...
verzoek u dringend...
dat deze schilderijen in hun moederland blijven. Laten we tot een overeenkomst komen.
Ik weet zeker dat we u een genereus aanbod kunnen doen.
Ik vind het ook jammer dat ze niet in Adèle's land blijven.
De hele tijd heb ik geprobeerd te onderhandelen, de dialoog open te houden...
en de hele tijd heeft u me tegengewerkt en de deur in mijn gezicht dichtgeslagen.
Nu ben ik het zat...
mijn tante zal de Atlantische Oceaan oversteken, om een thuis te krijgen in Amerika...
zoals ik dat ook ooit kreeg.
Goedendag, mevrouw Altmann.
Ik denk dat onze vriendin wat aandacht kan gebruiken.
Heb ik al gezegd dat het ons, zonder jou, niet was gelukt?
Een momentje, Randy.
Gaat het?
Dank je, lieverd. Bedankt, uit de grond van mijn hart...
voor alles wat je hebt gedaan.
Mijn fout was het om te denken...
dat het alles weer goed zou maken, beter zou maken.
Het is niet zo.
Omdat ik ze hier achterliet.
Ik heb ze hier achtergelaten.
Maria. Het is tijd om afscheid te nemen, is het niet?
Kom hier, mijn schat.
Ik vertrek nu.
Je doet het juiste.
Maar dat wil ik niet. - Je moet leven, Maria.
Je moet naar de toekomst kijken, er is hier geen toekomst meer voor je.
Amerika zal je thuis worden.
Ja, papa.
En dus, van nu af aan...
praten we in de taal van jouw toekomst.
Toen onze familie naar Wenen kwam...
waren het geen rijke mensen.
We hebben hard gewerkt.
We deden er alles aan om bij te dragen en er bij te horen.
Wij zijn er trots op wat we hebben gedaan, en we zijn trots op onze kinderen.
Niemand kan dat van ons afpakken.
En nu...
nu je weggaat...
vraag ik je slechts één ding, mijn lieveling.
Wat is het, papa?
Vergeet ons niet.
Neem ons met je mee in je hart, Maria, en leer om weer gelukkig te zijn.
Zo, en nu?
Ik heb veel gedacht aan die slimme meneer Lauder. Ik wil dat Adèle naar zijn galerie gaat.
Mijn enige voorwaarde is dat ze altijd voor het publiek te zien is.
Op die manier kan iedereen zich aan haar vergapen.
Uiteindelijk is ze een beetje te groot voor mijn bungalow.
Je kunt een nieuwe bungalow te kopen. Alles wat je wilt.
Ik wil graag een nieuwe vaatwasser.
Je grootvader zou trots op je zijn.
Jij houdt de herinnering levend. - Ik heb het niet alleen gedaan.
Wil je me even excuseren? - Natuurlijk.
Kan ik u helpen?
Ik ken dit huis. Mag ik even rondkijken? - Natuurlijk. Ga uw gang.
Maria, kom eens hier en breng de linten mee.
68 jaar nadat de nazi's de Klimt schilderijen hadden gestolen...
werden ze teruggegeven aan Maria Altmann.
Op Maria's verzoek is het portret van Adèle Bloch-Bauer...
nu te zien in de 'New Galery' in New York.
Het werd verkregen door Ronald Lauder voor 135 miljoen dollar.
Met het geld, verdient in de rechtszaak van Maria...
zette Randy zijn eigen kantoor op, gespecialiseerd in kunstteruggaven.
Hij betaalde ook het nieuwe gebouw van het 'Los Angeles Museum van de Holocaust'.
Maria bleef in hetzelfde huis wonen en bleef in haar winkel werken.
Zij doneerde de opbrengst van de schilderijen aan familie...
en vele goede doelen, inclusief de Los Angeles Opera.
Zij stierf in 2011 op 94-jarige leeftijd.
Er wordt geschat dat meer dan 100.000 kunstwerken, gestolen door de Nazi's...
niet zijn teruggegeven aan de rechtmatige eigenaren.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: Quichotte ~ Controle: Scarlett
Download deze ondertitel op: - www.OpenSubtitles.org -